چند روز پیش با دو تا از دوستام داشتیم درمورد مسائل ماورا طبیعه بحث میکردیم...
یکی از دوستام گفت جن وروح وپری واینا اصلا وجود خارجی ندارن و زادهی تخیلات انسان ها هستند...
من با این حرف مخالفت کردم وگفتم جن رو میدونم که وجود داره اما اون ها موجوداتی هستند که ما انسان ها امکان دیدین اون ها ر و نداریم اون ها هم در زندگی ما دخالتی ندارن...زندگی خاص خودشون رو دارن...
اون یکی دوستم گفتش که جن ها توی زندگی ما کاملا دخالت دارن واز این جور جفنگیات...
برام چند تا مثال زد مثل اینکه یه شب تو خونه با دختر خالش تنها بودن و در اتاقشون هی بهم میخوره چمیدونم کولر روشن میشه و از این جفنگیات که اصلا تمایلی به گفتنشون ندارم وبنظرم اصلا واقیعت ندارن چون وقتی آدم تنها میشه اونم توی شب ویک جای تاریک ممکنه به هردلیلی که مهم ترین عواملش استرس وترس هستند قوه ی تخیلش به کار بیفته و کلی فکر و خیال کنه و باعث میشه که اونا رو باور هم بکنه...
جن ها موجودات بدی نیستن مثلا نمونش همین جعفر جنی که میخواسته به امام حسین کمک کنه وکلا خوب بوده ...حالا تو هر موجودی خوب و بد هم هست ممکنه جن های بد هم وجود داشته باشن ولی خب اون بیچاره ها اصلا تو زندگی ما دخالتی ندارن و برای ما مشکلی ایجاد نمی کنن و دلیلی هم نداره که ما ازشون بترسیم... توی بعضی از کار ها ما خودمون جن هارو احضار میکنیم و احساس میکنیم که این ارتباطی که ما ایجاد کردیم میان آدم وروح که این اصلا درست نیست ...همین احضار روح که بعضی از ما در بعضی مواقع انجام میدم خودش یک نوع ارتباط با جنه نه با روح چون ما نمیتونم روح آدم رو احضار کنیم یعنی اصلا امکان نداره...توی این نوع ارتباط ها جن ها عذاب شدیدی میکشن واصلا دوست ندارن که با انسان ها ارتباط برقرار کنند...
وقتی بحث من ودوستم به هیچ جا کشیده نشد وما فهمیدیم که نمی تونیم همیدگرو متقاعد کنیم تصمیم گرفتیم بیخیالش بشیم وهر کدوممون با عقاید خودش زندگی کنه تا هر کدوممون دلیل قانع کننده تری برای اون یکی گیر بیاره...ومن الان به نظرات شما دوستان در این زمینه بسیار نیازمندم...!
پ.ن1:بخاطر بعضی مسائل آدرس وب رو تغییر دادم وفعالیت هامو تو این وب از سر میگیرم(نیست که من چقدرم فعالیت میکردم)
پ.ن2:هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم(دراین زمینه)
پ.ن3:نمیدونم عنوان درستی انتخاب کردم یانه ولی خوب اینم یه جورشه دیگه!
معرفی نامه
- life killer
- ای که دستم را گرفته ای، هر که هستی، بدون یک چیز،همه چیز بی فایده ست، پیش از آنکه مرا بیش از این بیازمایی، منصفانه هشدارت می دهم؛ من نه آنم که گمان می کنی، بس متفاوتم. کیست که میخواهد پیرو من شود؟ کیست که داوطلب است تا دستخوش هیجان های من شود؟ راه مشکوک است،نتیجه نامعلوم،شاید ویرانگر، باید دست از هر چیز دیگر بشویی، از تو خواهم خواست که من، تنها ویگانه معیار تو باشم، حتی نو آموزی ات طولانی ومشقت بار خواهد بود، باید تمامی نظریه های پیشین زندگی ات را رها کنی، وهمه ی هم نوایی ات را با زندگان ِ پیرامونت. پس اینک مرا واگذار، پیش از آنکه خودت را بیشتر بیازاری، دست از شانه ام بردار، رهایم کن وبه راه خود برو.
